Een vijver in De Horden en het snoer dat dwars door het gras liep

Mijn vrouw noemt het inmiddels de put. Begin september ben ik in onze achtertuin in De Horden gaan graven, in het stukje wijk waar de straten naar rivieren zijn vernoemd, wat achteraf een beetje een grap van het lot lijkt. Drie weekenden scheppen, een berg klei naast de schuur en uiteindelijk een gat van ruim twee meter lang met een zwarte vijverfolie erin. Sinds vorige week zwemmen er vijf goudwindes in. Of eigenlijk: ze hangen vooral stil onder het enige blad van de waterlelie.

Pomp, filter en een oranje haspel

Een vijver zonder pomp wordt groen, dat had ik overal gelezen. Dus kwam er een pomp op de bodem, een drukfilter achter de border en een UV-lamp die de algen op afstand moet houden. Drie apparaten die stroom willen, op zo’n acht meter van de achtergevel. Mijn oplossing was even simpel als onnadenkend: de oranje kabelhaspel uit de schuur, het snoer door het gras en onder de achterdeur door, stekker in het stopcontact naast de koelkast. Het werkte. Het filter klaterde, het water werd helder en ik was trots.

Eind september regende het een nacht lang zoals het hier aan de Lek kan regenen. De haspel stond ’s ochtends half in een plas, de pomp was stil en in de keuken was de aardlekschakelaar eruit gesprongen. De koelkast ook dus. Terugzetten hielp niet. Pas toen ik de stekker van de haspel eruit trok, bleef alles aan.

Water en stroom, geen goed stel

Ik ben handig met een schep, niet met elektra. Dus heb ik die ochtend vanaf de bank een elektricien Wijk bij Duurstede opgezocht en gevraagd of iemand wilde komen kijken voor ik nog meer ging prutsen. De man die twee dagen later in de tuin stond, keek eerst lang naar de haspel. Volgens hem had de aardlekschakelaar precies gedaan waarvoor hij bestaat: zodra er ergens stroom weglekt, bijvoorbeeld via een nat contact in een haspel, schakelt hij af. Zonder die schakelaar had dat lek er gewoon gezeten, op een paar meter van een vijver waar mijn dochter graag met haar handen in zit.

Zo’n haspel is niet bedoeld om weken buiten te liggen, legde hij uit. De verbindingen worden vochtig, de kabel ligt in de weg van de grasmaaier en een stekkerdoos in de border is vragen om problemen. Wat hij voorstelde was heel gewoon: een geschikte grondkabel, diep genoeg ingegraven dat je er met een spade niet bij komt, naar een paaltje naast de vijver. Daarop een waterdicht buitenstopcontact met klapdeksel, ruim boven de grond en buiten het bereik van opspattend water. Binnen in de bijkeuken een schakelaar, zodat ik de pomp kan uitzetten zonder door het natte gras te hoeven. En alles op een groep die door een aardlekschakelaar wordt bewaakt.

Wat er nu in de tuin staat

Het graafwerk mocht ik zelf doen, daar had ik inmiddels ervaring mee. Een sleuf van de gevel naar de vijver, dwars door het gazon. De elektricien legde de kabel, zette de paal en sloot alles aan. Hij raadde me ook aan om bij een volgende pomp eens te kijken naar een exemplaar op laagspanning, met de trafo binnen of in de schuur, zodat er bij het water zelf alleen een onschuldig snoertje ligt.

Wie in Wijk bij Duurstede een vijver aanlegt, doet er volgens mij goed aan om eerst de stroom te regelen en dan pas te graven. Een elektricien Wijk bij Duurstede had me een tweede keer graven door het gazon kunnen besparen.

Bladeren en een net

Inmiddels is het half oktober en vallen de bladeren van de esdoorn van de buren precies in mijn vijver. Er ligt nu een net over. De vissen trekken zich er niets van aan.

Zondag fietste ik met mijn dochter langs Kasteel Duurstede, waar het water al eeuwen om de muren ligt zonder dat iemand er een haspel naartoe hoeft te slepen. Zij vond onze vijver mooier. Ik heb haar niet tegengesproken.